jueves, 10 de julio de 2008

Pues... hoy casi sin título.


Podría decir muchas cosas, siempre hay algo que decir o que contar. Siempre hay un sucedido, como mi dice un amigo. Hoy si me permitís, seré escueto. Mi poema “Noite de San Xoan” No escribo demasiado en gallego, no por nada; pero hoy me gustaría hacer un pequeño comentario personal. Me adherí a el manifiesto de defensa del Castellano o del Español, (con mayúsculas), o como prefiráis decir. Sobran las palabras que justifiquen el porqué. Todas las lenguas pueden subsistir, pueden compartir espacios y culturas. Nunca imponerse. Por eso hoy mi poema en gallego y mi adhesión a mi idioma.
Espero os guste el poema. Al final lo he puesto completo yal final la traducción. Y otra cosita. La foto que hoy preside mi post, es donde yo vivo. Mi playa, mi mar; vuestra playa, vuestro mar.

É a noite da lua chea,
a nai do día mais longo,
feita de lume, peixe, broa e festa.
É a noite dos amores fuxidos,
e dos murmurios da gaita
que a o son do vento
fan bailar, no aire, a os recordos.

É a noite de San Xoan.
A noite das froles, da auga,
da terra, das estrelas e da lua.
É a noite das meigas e meigos.
A maxia xurde na carballeira.
O amor xoga na praia
a descubrir aos namorados.

É a noite de San Xoan.
E ti non estas no meu carón.
Non temos a nosa Praia.
Fuxeche de min cun adeus.
Sen máis, sen outra razón.
Soó una palabra pra facer
o resumo de tantas cousas.
Fuxiches do meu amor


Os reproches buscaron,
como fai un xuíz ao ladrón,
ao culpable da nosa despedida.
¿Porqué fómosnos con dor?
¿Porqué facendonos dano?
Quizais no o saibamos.
Quizais así é o amor, doce e amargo.

Que doe sempre, en cada suspiro.
Como nos doía, cando collidos das mans,
entre a xente disfrazados de cheiro a mar
e da herba húmeda da primaveira ao sol,
falaban, como tolos, os nosos silencios,
ocultos entre o rumor do mar,
do que os dous non nos atreviámos.

Ledos de como o cheiro a rosas
escondíanos dos demais,
falaban doutros adeuses
cheos de queroches e de ata logos.
Agora, teu adeus, doe; agora mata.
É a noite de San Xoan.
A noite do día mais longo.
A noite da mais longa soidade.


Os decía que pocas palabras. Con el poema y la música, llega. La canción es "Mejor decir Adios" Celine Dion y Paul Anka.


Besos, rosas, abrazos amor y felicidad para todos y todas.



Es la noche de luna llena,
la madre del día más largo,
hecha de fuego, sardinas, pan y fiesta.
Es la noche de los amores que se han ido
y de los murmullos de la gaita
que al ritmo del viento
bailan, en el aire, a los recuerdos.

Es la noche de San Juan.
La noche de las flores, del agua,
de la tierra, de las estrellas y la luna.
Es la noche de las brujas y los magos.
La magia nace en el Bosque de los Robles,
y el amor juega en la playa
a buscar a los amantes.

Es la noche de San Juan.
Y tú no estás a mi lado,
perdimos nuestra playa.
Te fuiste con un simple adiós,
sin más. Sin otra explicación.
Solo una palabra, solo,
para resumir tantas cosas.
Huiste de mi amor.


Y los reproches buscaron,
como el juez busca al ladrón,
al culpable de nuestra despedida.
¿Por qué nos fuimos con dolor?
¿Por qué nos fuimos haciéndonos daño?
Quizás no lo sabíamos.
Quizás así es el amor, dulce y amargo.

Que duele siempre, en cada suspiro.
Como nos dolía cuando, cogidos de las manos,
entre la gente, disfrazados de olor a mar
y a la hierba húmeda de primavera al sol,
hablaban, como locos, nuestros silencios,
ocultos entre el rumor de las olas
de lo que los dos no nos atrevíamos.

Felices de cómo el olor a rosas
nos escondía a los demás,
charlaban de otras despedidas
llenas de te quieros y hasta luegos.
Ahora, tu adiós, duele; ahora mata.
Es la noche de San Juan.
La noche del día más largo.
La noche de la más grande soledad.